Þú átt tvær kýr. Ríkið tekur þær báðar, drepur aðra þeirra, mjólkar hina og hellir niður allri mjólkinni.

Þessi myndlíking kom upp í hugann þegar ég las frétt um að Seðlabankinn hefði sturtað niður rúmlega hálfum milljarði í dag til að verja krónuna falli. Þetta hljómar ekki eins og há fjárhæð miðað við Icesave og margt annað en setjum þetta aðeins í samhengi.

Yrði 540 milljónum varið í gjaldeyriskaup á hverjum bankadegi myndi það kosta Seðlabankann (ríkið) 130 milljarða yfir heilt ár.

Ætli það sé nokkuð óhagstæðara fyrir þjóðarbúið í heild að leyfa krónunni að falla og hætta að eyða skattpeningum í að halda henni uppi?

Frétt tengd þessari færslu.

Ætli biskupsmenn séu ekki frekar að fela óhreina tauið af séra Gunnari Björnssyni. Biskup ætlaði að gera ríflegan starfslokasamning við hann og láta skattgreiðendur borga. Það er dýrt að losna við klípandi klerka í klípu.

Í meira en 40 ár hefur Ómar verið einn dáðasti skemmtikraftur landsins og verðskuldað heiðurinn. Á undanförnum árum hefur hann hinsvegar sokkið æ dýpra í lýðskrum og lágkúru. Eru þetta kannski áhrifin sem þátttaka í stjórnmálum hafa á fólk? Ég er ekki frá því að verstu náttúruhamfarir sem hafa dunið yfir Ísland frá því landið byggðist séu stjórnmálamenn okkar, með örfáum undantekningum.

Nokkrir tugir manna seldu sig á altari gróðahyggjunnar og veltu sér um í forinni að hætti svína. Stór hluti þjóðarinnar stökk á eftir þeim í forarpyttinn með þeim afleiðingum að efnahagslífið hrundi undan eigin spillingu.

Það er engin afsökun til að draga það litla sem eftir er af þjóðararfinum og er ennþá hreint, heilagt og gott ofan í skítinn. Um þá sem það gera er hægt að segja eins og Pétur postuli sagði af öðru tilefni: Hundur snýr aftur til spýju sinnar og þvegið svín veltir sér í sama saur.

Sómalskir sjóræningjar hafa rænt breskum hjónum og krefja breska ríkið um 4,2 milljónir punda í lausnargjald. Sjá frétt í DV.

Sjáum hvort breska ríkisstjórnin fari að grenja undan óréttlæti sómalanna eða hvort þeir sýni jafnmikinn greiðsluvilja og þeir krefjast af Íslendingum.

Síðan minni ég á borgarafundinn á vegum Hagsmunasamtaka heimilanna á mánudaginn.

http://www.dv.is/frettir/2009/10/23/landssimamadurinn-rekinn-af-moggablogginu/

Hvernig er það, er endalaust hægt að unga út nýjum prestsembættum á framfæri skattgreiðenda, sem eru hugsuð sem vistunarúrræði fyrir vandræðagemlinga og afbrotamenn innan kirkjunnar?

Gripið var til samskonar úrræðis þegar séra Flóki Kristinsson í Langholtskirkju átti í deilum við organista safnaðarins, Jón Stefánsson. Búið var til prestsembætti fyrir Íslendinga í London.

Það skal tekið fram að séra Flóki var ekki ákærður fyrir kynferðisleg brot. Honum var aðeins gefið að sök að vera einþykkur og erfiður í samstarfi og ágreiningur hans við organistann var að mestu á faglegu nótunum.

Hvað á ríkiskirkjan, þessi úrelta stofnun, lengi að fá að koma vandræðum innan sinna raða yfir á herðar ríkissjóðs?

Þannig kemst aðal söguhetjan í myndunum um Guðföðurinn að orði. Ég held að það sé ágætt að hafa þessa ráðleggingu að leiðarljósi þegar kemur að því að ákveða hvernig efnahagsstefnu skal reka hér á landi næstu áratugina.

Ólafur Ísleifsson hagfræðingur segir það vera okkur allt of dýrt að taka risalán til að verja gengi íslensku krónunnar gegn sveiflum á gjaldeyrismarkaði. Hann talar um að þurfi að mylja niður velferðarkerfið til að geta borgað vexti af þannig lánum. Er það eitthvað sem við viljum sjá gerast?

Sú spurning vaknar líka hvort það sé hlutverk Seðlabankans að taka þátt í spákaupmennsku á gjaldeyrismarkaði fyrir skattfé sem að öðrum kosti myndi nýtast við að halda uppi velferðarkerfinu.

Er nokkuð vit í að halda úti sjálfstæðum gjaldmiðli fyrir 320.000 manna þjóð?  Gott og vel, Bretar, Hollendingar, ESB, AGS og allt þetta lið hafa komið fram eins og skepnur.

Höfum óvini okkar sem næst okkur, svo þeir geti síður skaðað okkur. Með því að ganga í ESB og hafa hér evruna sem gjaldmiðil sláum við allavega eitt vopn úr höndum andstæðinga okkar: Möguleikann að spila með gjaldmiðilinn okkar.

Frétt tengd þessari færslu.

Þetta er mjög viðeigandi nafn. Eins og flestir bjuggust við er yfirhrunhönnuðurinn, hinn nýi ritstjóri Morghrunblaðsins, farinn að skrifa söguna um sjálfan sig og jábræðurna og -systurnar sem hann raðaði í kringum sig meðan hann var forsætisráðherra og síðar seðlabankastjóri.

Að nokkur maður skuli lesa þetta sorprit og trúa þvaðrinu sem þar er ritað er með öllu óskiljanlegt að mínu mati.

Mörgu eldra fólki finnst líka óþægilegt að sjá fram á að börn sín og barnabörn muni vera föst í skuldafangelsi allt sitt líf, búa við stórlega skert lífsgæði og neyðast til að flýja land í stórum stíl, ef ríkisstjórnin leggur allar þær byrðar á almenning sem hún hefur í hyggju.