Ómar Ragnarsson hefur nú náð botninum á ferli sínum sem kvæðaskáld. Hann hefur snúið einum dáðasta barnasálmi sem ortur hefur verið á þessu landi upp á hina siðblindu útrásardólga. Ef þetta kallast ekki að snúa faðirvorinu upp á andskotann veit ég ekki hvað það orðtak merkir.
Í meira en 40 ár hefur Ómar verið einn dáðasti skemmtikraftur landsins og verðskuldað heiðurinn. Á undanförnum árum hefur hann hinsvegar sokkið æ dýpra í lýðskrum og lágkúru. Eru þetta kannski áhrifin sem þátttaka í stjórnmálum hafa á fólk? Ég er ekki frá því að verstu náttúruhamfarir sem hafa dunið yfir Ísland frá því landið byggðist séu stjórnmálamenn okkar, með örfáum undantekningum.
Nokkrir tugir manna seldu sig á altari gróðahyggjunnar og veltu sér um í forinni að hætti svína. Stór hluti þjóðarinnar stökk á eftir þeim í forarpyttinn með þeim afleiðingum að efnahagslífið hrundi undan eigin spillingu.
Það er engin afsökun til að draga það litla sem eftir er af þjóðararfinum og er ennþá hreint, heilagt og gott ofan í skítinn. Um þá sem það gera er hægt að segja eins og Pétur postuli sagði af öðru tilefni: Hundur snýr aftur til spýju sinnar og þvegið svín veltir sér í sama saur.
